Saytın ümumi statistikası:

Saytda məqalələrin sayı - 3,066
Saytda ismarıcların sayı - 0

BÖLMƏLƏR

SON NÖMRƏMİZ

FOTOQALEREYA

Ziyarətçilər

Flag Counter

  • 23Июл

    Əzizinəm Ağdamdı,

    Qara damdı, damdı.

    Yollarına baxmaqdan,

    Gözlərimə damdı.

    O yollara, sinəsi dağlı torpağa nisgil dolu bir həsrətlə baxırıq. Düz 27 ildir ki, bir vaxt doğmam, torpağım dediyimiz o səmtə üz tuta bilmirik. Gözün görə, əlin çatmaya, sən baxabaxa torpağına od vurub yandıralar, amma onu söndürməyə gücün, haqqın çatmaya. Məcburi köçkün sözünün yaranmasına bais olanlara Allah min lənət eləsin. Haradan daxil oldu bu söz lüğətimizə? Kaş heç yerlidibli tanımayaydıq bu kəlməni. Məcburi köçkünlər indi respublikanın onlarla rayonunda məskunlaşıblar. Amma ömrünün bir hissəsinə aid olan xatirələrin «məcburi köçkünlüyü» mövcuddur. İndi mən haradan alım o ayaqyalın gəzdiyim həyətimizi, bəzən gümrah, bəzən yuxulu getdiyim məktəb yolunu, anamın işdən gəlişini gözlədiyim qapımızı? Xatun nənənin şirin söhbətlərini, «atom bombası olsa, Ağdam bazarında satılar» – sözünə sevindiyim uşaqlığımı? Xatirələrimin sapı elə qırılıb ki, yığmağa, yenidən ipəsapa düzməyə iqtidarım yoxdur. Yuxularımda teztez getdiyim evimizi, küçəmizi görmək üçün nələrə qatlanmazdım?! Çünki oraya gedə bilsəydim, həsrətində olduğum, işğaldan sonra heç bir dəfə olsa röyamda görə bilmədiyim anamın məzarını ziyarət edərdim.Deyərdim ki, ana, sən çox istəyirdin ki, övladlarından kimsə Ağdama dönsün, orada işləsin. Bəxtiyar sənin o arzuna əməl etdi. Qardaşım «Kommunist» qəzetinin müxbiri kimi ailəsini götürüb Ağdama köçmüşdü. Vəziyyətin son həddə çatdığını görəndə ailəsini Bakıya göndərsə , özü əyninə əsgər paltarı geyinib Ağdamdan çıxmamışdı. Ağdam verildi deyəndə ondan xəbər kəsildi. Fəryadım telefonları birbirinə qatmışdı. Sən demə o lap ön xətdə imiş bir neçə gün sonra Bakıya qayıtdı. Doğmalarımın, cavan yaşda Vətən həsrəti ilə gözlərini əbədi qapayan qardaşım Vaqifin, dayım oğlanları İsmayılın, Məmmədin öldü xəbərini, ürəyi parçaparça olan Səbuhinin tövşüyətövşüyə Ağdamın bir hissəsini görmək üçün təpəyə qalxıb oralara boylandığı xəbərini verərdim. Əmanət olaraq torpağa tapşırılan dayım oğlu İsmayılın hələ məzarında o günü gözlədiyini deyərdim. Bir deyərdim ki, onları unutduqlarımızı düşünməsinlər. Bir vaxtlar torpağımızı itirmədiyimiz zamanlarda dünyasını dəyişən anam teztez yuxuma girərdi. Lakin indi onun həsrətini çəksəm , yuxularıma gəlmir. Bəlkə onun qəbrini ziyarət etmədiyim üçün məndən inciyib. Axı onun üzərimdə həm ata, həm ana haqqı var. Bu haqqı ödəyə bilmərəm. Bəs deyirlər rəhmətə gedənin ruhu hər şeydən xəbərdar olur? Görəsən anam bilir ki, torpaqlarımız əldən gedib? Bilməmiş olmaz. Yəqin ki, yuxuda mənimlə görüşsə, həsrətimin daha çox olmasından qorxur. Özünü mənə yadırğatmağa çalışır. Ana dünyasını dəyişəndə ana olaraq qalır övladının əzab çəkməsinə dözmür.

    Mənə elə gəlir ki, bizdən ən çox inciyən hamımızın ana dediyimiz torpağımızdır. Allah haqqı unutmamışıq, anamız torpaq səni. Ürəyimizin nisgili, gözümüzün giləsində qərar tutan yaş damcıları, aramsız sızıldayan ürəyimiz, «Daş düşdüyü yerdə ağır olar» – kəlamının hikməti, xatirələrimiz bizi üzür. Amma gözləməkdən başqa çarəmiz yoxdur. Deyirlər insanda ən son ölən ümiddir. O ümidin ətəyindən elə bərkbərk yapışmışıq ki, dırnaqlarımız düyünlənmiş əlimizi qanadıb. Olsun. Dözəcəyik. O günü görmək üçün, dözəcəyik o yerlərə qayıtmaq üçün! Dözəcəyik, bağrı yarılmış torpağımıza məlhəm olmaq üçün! Çözək düşmüş xatirələrin düyününü açaaça o yerlərə dönəcəyik. Bax, həmin gün bütün bayramların zirvəsi olacaq!

    Rəfiqə Sadıqova

    Опубликовать в Facebook
    Опубликовать в Google Plus
    Опубликовать в Одноклассники
    Опубликовать в Мой Мир
    Опубликовать в Яндекс

    Müəllif: Gəncənin Səsi, 10:42

İsmarıclar bağlıdır.